Μήπως κάνουμε πράγματα στο διαδίκτυο που δεν θα κάναμε ποτέ στον πραγματικό κόσμο;

Θα ανοίγαμε ποτέ διάπλατα την πόρτα του σπιτιού μας και θα φεύγαμε μετά μάλιστα, αφήνοντας τον οποιονδήποτε να μπει σε αυτό και να έχει πρόσβαση στα δικά μας πράγματα; Θα βάζαμε ποτέ ταμπέλα έξω από την πόρτα του σπιτιού μας ότι φεύγουμε διακοπές για να το δουν όλοι οι γείτονες; Θα δείχναμε ποτέ φωτογραφίες που κρατάμε στο πορτοφόλι μας σε αγνώστους στο δρόμο ή θα ανοίγαμε κουβέντα μαζί τους για όλα τα προσωπικά μας ζητήματα; Θα μπαίναμε ποτέ σε κάποιο ‘υπόγειο’ και περίεργο μαγαζάκι, απλά και μόνο επειδή διαλαλούσε ότι προσφέρει το προϊόν που ψάχνουμε κατά 90% πιο φθηνά;

 

Ας σκεφθούμε, τώρα τι κάνουμε στο Διαδίκτυο: ανεβάζουμε καθημερινά φωτογραφίες, όχι μόνο δικές μας αλλά και άλλων (!), πολλές φορές πολύ προσωπικές, θέτοντας οι ίδιοι σε κίνδυνο την προσωπική μας ζωή ή τη ζωή τρίτων, και χάνοντας αυτόματα τον έλεγχο αυτών των φωτογραφιών: από τη στιγμή που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε πού θα καταλήξουν, με πιθανές συνέπειες παιδεραστία, πορνογραφία, cyberbullying. Κάνουμε ‘φίλους’ παντελώς αγνώστους ανθρώπους σε εμάς, απλά για να είμαστε δημοφιλείς. «Ποστάρουμε» σε ιστοχώρους κοινωνικής δικτύωσης τα πάντα για την καθημερινή μας ζωή. Όσο δε για τα υπόγεια μαγαζάκια, οι ηλεκτρονικές απάτες ανθίζουν, σπείροντας εκτός των άλλων και διάφορους ιούς στα υπολογιστικά μας συστήματα.

 

Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι δυνάμενοι κίνδυνοι που παραμονεύουν στο Διαδίκτυο προϋπήρχαν του μέσου. Συνεπώς, πρέπει να καταλάβουμε ότι αν πλοηγούμαστε με κριτική σκέψη και με ασφάλεια, αν ακολουθούμε τον «Κώδικα κυκλοφορίας» στις εικονικές λεωφόρους έχοντας δίπλωμα οδήγησης – έχοντας δηλαδή γνώση της σωστής χρήσης του Διαδικτύου –, αυτοί οι κίνδυνοι θα ελαχιστοποιηθούν, όπως ακριβώς και στον πραγματικό κόσμο.